Liefste dagboek,

Gisteren was niet mijn beste dag. Mijn GSM is al een jaar aan het vechten voor zijn leven en het leek even alsof het echt gedaan was. Ik was muziek aan het luisteren terwijl ik met een creatief projectje bezig was (ik ben namelijk bezig met een nieuw leven geven aan een oude broek van me, maar dat is volledig terzijde), bleef opeens alles hangen en viel hij uit.

Nu gebeurt dit sinds afgelopen week wel vaker, dus ik wou hem zoals gewoonlijk terug aanzetten… Maar… het scherm bleef zwart… En ik geef het niet graag toe maar ik werd even echt gek. Niet per se omdat ik zonder GSM zat (het speelde mee hoor), maar omdat ik ook net echt actief bezig was met een nieuwe zoeken. Maar ik was dus net te laat met actie ondernemen…

Ook besefte ik me hoe afhankelijk we zijn van onze pocket-size schermpjes. Het is ook niet enkel een communicatiemiddel maar een Zwitsers zakmes van alle kleine dingen zoals: camera, muziekspeler, notitieboekje, klok, … Vooral over de laatste had ik het gisteren moeilijk. Ik wou namelijk even gaan wandelen om het allemaal te laten zakken, toen ik me besefte dat ik oprecht van niks meer zou weten en helemaal geen tijdsbesef meer zou hebben.

Achteraf gezien was het een uur totale detox, wat misschien wel is nodig was om mijn hoofd even helemaal leeg te krijgen.

Wat ik hier vooral uit meeneem, is dat we vaak pas merken hoeveel plaats iets inneemt wanneer het plots wegvalt. Mijn GSM die wegviel zorgde eerst voor pure chaos en stress. Het toonde ook hoe sterk ik vasthoud aan een scherm. klinkt echt belachelijk, nee? Daarna bood het een opportuniteit om een stap naar achter te doen en terug te vertrouwen op je instinct.

Oh en mijn GSM? Die kreeg ik na lang proberen toch terug aan. Maar ik ben vandaag toch maar naar de winkel geweest om te kijken voor een nieuwe 🙂