Toen ik deze ochtend wakker werd en even mijn gsm checkte, stopte ik toch even bij één melding. Een berichtje van een vriendin van me… of ja, iemand die lange tijd een erg goede vriendin van me was. Helemaal niets ergs, onze levens liepen gewoon wat meer naast elkaar, dus de band is wat verwaterd.

“Kan ik is met je praten? Er moet me iets van het hart en ik denk dat weinig mensen me zo goed zouden begrijpen als jij.”

Ik schrok wel even, dat ga ik eerlijk toegeven. Maar dan begon ik even na te denken… Eigenlijk vind ik zo’n bericht best dapper. We zien elkaar nog wel af en toe, maar hebben al een goed jaar niet meer echt 1 op 1 gesproken. En toch heeft ze het gevoel dat ze hier op me kan terugvallen, en het gekke is… Dat is ook zo.

Anekdote over mij: ik luister graag.

Zodra ik haar zie (waarschijnlijk maandag), gaan we even praten. Of ja… Zij gaat praten, ik vooral luisteren. En ik ben stiekem blij dat ik dat even mag doen. Niet omdat ik onze band zoals hij was mis, maar omdat we weten dat we nog steeds deze gesprekken kunnen hebben als het echt nodig is…